Kendine giden kadim yol.

BBir zamanlar dünyanın bütün kuşları bir araya geldi. Hepsinin içinde adını koyamadıkları aynı eksiklik vardı. Hüdhüd kanatlarını açtı ve onlara Simurg'dan söz etti: dünyanın kıyısında, Kaf Dağı'nın ardında yaşayan, tek bir tüyünü gören kişinin ömrü boyunca unutamadığı kuştan.

Yola çıkmak kolay değildi. Bülbül gülünden ayrılamadı. Tavus, kaybettiği cenneti düşlemekten başını kaldıramadı. Baykuş, yıkıntılar arasındaki hazinesine sarıldı. Her birinin geride bırakamadığı bir şeyi vardı ve her biri, gitmemek için kusursuz bir bahane buldu.

Gidenlerin önünde yedi vadi uzanıyordu: arayış, aşk, bilgi, vazgeçiş, birlik, hayret ve yokluk. Kimi korkup geri döndü, kimi yolun ortasında yorgun düştü. Binlercesinden geriye, kanatları yolunmuş, gözleri yorgun, yalnızca otuzu kaldı.

Otuz kuş Kaf Dağı'na vardığında perde aralandı. Simurg'un yüzüne baktılar.

Otuz kuş Simurg'a bakıyordu; Simurg otuz kuşa. Farsçada si otuz demektir, murg kuş. Aradıkları padişah, bütün o yol boyunca kendi içlerinde taşıdıkları şeydi. Onu bulmak için önce yola çıkmaları gerekiyordu.

Simurg Akademi adını bu yolculuktan alır. Burada sana hazır cevaplar verilmez; birlikte yola çıkılır. Mitolojinin, sembollerin ve kadim öğretilerin vadilerinden geçeriz. Kimimiz bir soruyla geliriz, kimimiz bir yarayla. Sonunda hepimiz aynı şeyi buluruz: kendi yüzümüzü.